Sesil Artuç
“Bu bir dağ hikâyesi”
Çıplak Ayaklar Kumpanyası tarafından ilk kez 2015’te sahneye konan, dansçı ve koreograf Mihran Tomasyan ile müzisyen Saro Usta imzalı “SAR” geçtiğimiz haftalarda özel bir gösterim yaptı. Performansın kendisinin ve sonrasında yapılan soru cevap kısmında konuşulanların Türkiyeli Ermeni olma deneyimi üzerine çok şey anlattığını düşünüyor, yürüttüğümüz tartışmayı Agos okurlarıyla paylaşıyoruz.
Hazinelerden mezarlıklara Zaven Biberyan
‘Kantsı’nın, Beyrut’ta bir şantiyede çalışan üç ana karakteri var: Veragatsu [şantiye şefi] Torkom; kimi zaman ‘Kesabtsi’ [Kesaplı], kimi zaman ‘Hısgiç’ [ustabaşı] olarak anılan Levon, ve son olarak, mesleki bir sıfattan yoksun olan ‘Halebtsi’ [Halebli] Cammal. Levon, çalıştıkları şantiye alanında bir gömü olduğunu öğrenir ve Torkom’dan kazı için yardım ister.
“Bu bir mezarlık değilse, nedir?”
Gomidas’la ilgili en güçlü rivayetlerden biri, 1915’ten sonra hiç ama hiç konuşmadığı olsa gerek. Gomidas’ın özellikle hastaneye kapatılmasına sebep olan eski arkadaşlarıyla görüşmeyi kestiğini ve nadiren konuştuğunu neredeyse kesin olarak biliyoruz. Ancak Gomidas’ın hiç konuşmadığı doğru değil. Peki, bu anlatı neden bu kadar kanıksanmış olabilir?