Tamar Gürciyan
Balyan mı, Kadehciyan mı? Antep’teki Surp Asdvadzadzin Kilisesi üzerine bir tartışma
Huşamadyan kitabında ‘Antep Ermeni Kilisesinin mimarı’ başlığı altında Sarkis Usta Kadehciyan’a ayrılan bir bölüm vardır. Bu bölümde kendisinin ‘Belediye Mimar Başı’ olarak uzun yıllar görev yaptığı, birçok usta yetiştirdiği ve Antep’te birçok yapının kendi işi olduğu yazar.
Bir keman, bir evlilik ve yüzyıllık hayat
Benim için bu keman, iki dünya arasında sıkışıp kalmış hayatların, eskiyle beraber yeni hayata ayak uydurmaya çalışan bir kadının, imkânları ne olursa olsun hayatta kalan, yaşayan ve yaşamayı seven büyüklerimin bir hatırası oldu. Bu sergiyle, yatağın altında saklı kalmış fotoğrafları ve kemanı gün yüzüne çıkarırken, geçmişin acıları, kayıpları ve unutulmuş hikâyeleri ortaya döküp umuda yaklaşabilmeyi diliyorum.
Söyleşi | Tamar Gürciyan İle "Re-membering" başlıklı sergi üzerine
Kolektifimizden Tamar Gürciyan, Radyo Agos’ta Berlin'deki Villa Oppenheim'da açılan "Re-membering" başlıklı sergi üzerine konuştu.
14 Şubat ve Ermeni bayramları
Bu sene Diyarnıntaraç 14 Şubat’ta, Surp Sarkis Yortusu ise 15 Şubat’ta kutlanacak. Bu bayramlar Aziz Valentine’le ilişkilendirilebilir mi bilmiyorum ama Ermeniler için bu günlerin umut, bereket, evlilik ve arınmanın yanı sıra, toprak ve ekinle bağdaştırılabilecek anlamları da bulunuyor. Diyarnıntaraç, Ermeni Kilisesi için İsa’nın kırk günlükken tapınağa getirilişini temsil eder. Bu bayram farklı yörelerde ‘Molorod’ (Malatya), ‘Meled’ (Harput), ‘Derindas’ (Amasya, Harput), ‘Derindes’ gibi isimlerle anılır. Surp Sarkis Yortusu ise Paskalya’dan dokuz hafta önce, cumartesi günü kutlanıyor.
Hav hikâyeleri ve ötesi
Hikâyeyi insan-olmayanın perspektifinden anlatan, sadece köpeklerin seslerini duyduğumuz, sözsüz bir film olan ‘Chienne d’Histoire’ın [Hayırsız Ada] ardından, yine Avedikian’ın, 1910’daki köpek katliamından 100 yıl sonra İstanbulluların sokak köpekleriyle ilişkilerini konu alan ‘Histoire de Chiens’ [Köpek Hikâyeleri] adlı belgeseli gösterildi. Şehir sakinlerinin birbiriyle çelişen söylemlerine, şehrin dinamik ve oturmamış karakterine, insanlar ile köpekler arasındaki dostluklara odaklanan bu filmde, ilk filmin aksine, köpeklerle kurdukları ilişkileri insanların ağzından duyduk. Bu film, üslubuyla, ilk filmin üzerimizde bıraktığı ağırlığı bir an için de olsa hafifletti.
Ermeni halıları, göç ve dayanışma
Bir Ermeni masalında, güzel bir köylü kız olan Anahid, Tatar Nehri kıyısının Ağvanlı prensi Vaçakan’la evlenmek için ona bir zanaat öğrenmeyi şart koşar. Halı dokumayı öğrenen prens yıllar sonra esir alındığında, bu zanaat onun hayatını kurtarır. Prens, esir tutulduğu yeri, orada dokuduğu halının motiflerine, yalnızca karısı Anahid’in anlayacağı şekilde işler. Anahid, halıyı gördüğünde Vaçakan’ın işçiliğini tanır ve mesajı alır. Emeğini satarak hayatta kalmayı başaran prens, sonunda karısına kavuşur.
Tılgadıntsi’nin gezi yazıları üzerine
Kolektifimizden Tamar Gürciyan, Agos'taki Parrhesiapar köşesine yazdı.
“Bu bir dağ hikâyesi”
Çıplak Ayaklar Kumpanyası tarafından ilk kez 2015’te sahneye konan, dansçı ve koreograf Mihran Tomasyan ile müzisyen Saro Usta imzalı “SAR” geçtiğimiz haftalarda özel bir gösterim yaptı. Performansın kendisinin ve sonrasında yapılan soru cevap kısmında konuşulanların Türkiyeli Ermeni olma deneyimi üzerine çok şey anlattığını düşünüyor, yürüttüğümüz tartışmayı Agos okurlarıyla paylaşıyoruz.
Bir ölüm ve bir hayatın ardından: Prof. Hermann Schlimme
Dersine gittiğim bir gün, Ayasofya'nın 10. yüzyıldaki depremde çöken kubbesinin nasıl restore edildiğini birinci sınıflara detaylarıyla anlatmadan önce yanıma gelip, bana kubbenin restorasyonunu yapan mimar Trdat’ın (Dırtad) isminin telaffuzunu sormasını, derse girmeden önce defalarca o ismi doğru söyleyebilmek için uğraşmasını unutmayacağım.